Blog

 Een pleidooi voor meer waarderende feedback.

 

Als trainer en coach merk ik regelmatig dat managers het ‘geven van feedback’ vooral toepassen in situaties waarin medewerkers bewust moeten worden gemaakt van wat er anders, beter, effectiever of efficiënter kan. Ik merkte laatst op een bijzondere manier dat we hierdoor zo veel potentie van ‘feedback geven’ onbenut laten en dat wil ik graag met jullie delen.

Ik woon aan de rand van de stad en loop vaak langs het riviertje dat richting de stad gaat. Een schitterde hardloop omgeving, met mooie vergezichten en heel rustig, wanneer je de juiste momenten uitzoekt. Op een doordeweekse ochtend kom ik meestal maar 1 of 2 fietsers tegen. Vaak groeten we elkaar dan met een knikje, zonder iets te zeggen. Maar vorige maand was dat anders. Op de weg terug naar huis, net nadat mijn horloge mij had geïnformeerd over de ‘4 kilometertijd’ en de ‘tijd van de laatste kilometer’, werd ik ingehaald door een fietser.

Een wat oudere man die mij met een rustig tempo, op ontspannen wijze voorbijreed zonder elektrische ondersteuning. Direct na het passeren stak hij zijn arm uit en deed zijn duim omhoog. Ik dacht iets van een opmerking te horen maar ik kon het niet goed verstaan. De man reed door en liet mij nieuwsgierig achter. Mijn gedachten begonnen zich te vormen: ‘was hij blij dat ik hem de ruimte liet om te passeren?’, ‘heeft hij net mijn 4 kilometertijd gehoord en geeft hij mij daarom een compliment?’, ‘nee, dat kan hij nooit horen en zo snel loop ik toch niet’.

Zo in gedachten verzonken merkte ik pas op het laatste moment dat hij een klein stukje verder op de brug was gestopt en op mij stond te wachten. We kregen oogcontact en ik groette hem vriendelijk. Hij stapte gelijk weer op zijn fiets en kwam naast me rijden. “Ik fietste langs je en hoorde je nauwelijks lopen!” zei hij. Ik was nog bezig met de situatie in te schatten en had niet gelijk een antwoord. “Hardlopers met een goede looptechniek die hoor je niet.” “Uhh, ok, dank je.” gaf ik enigszins verrast door de feedback als antwoord. “Je gaat niet sneller door harder te lopen, jouw techniek en stabiliteit helpen je wel.” En hij trapte wat harder op zijn pedalen en was alweer meters voor me voordat ik begon na te denken over wat hij had gezegd. Een kilometer later vertelde mijn horloge mij dat ik de laatste kilometer sneller dan normaal had gelopen en ik begon te reflecteren op wat er was gebeurd en wat het effect daar eigenlijk van was.

In eerste instantie had de feedback mij energie gegeven, ik had het opgevat als een compliment en dat maakte me trots en gaf me een goed gevoel waardoor ik ongemerkt sneller was gaan lopen.

In tweede instantie werd ik mij bewust van mijn techniek en ging ik luisteren naar mijn eigen loop geluiden. De feedback motiveerde mij om uit te zoeken of ik nog stiller kon gaan hardlopen, mijn techniek nog verder kon verbeteren. Dit effect is er nu nog steeds, telkens als ik over de brug loop ga ik weer luisteren en check ik of het stiller kan.

In derde instantie werd ik mij bewust van de omvang het effect wanneer iemand de moeite neemt om waarderend feedback te geven. Het heeft direct effect op het (werk)geluk, resultaat en het stimuleert om je verder te ontwikkelen en te blijven verbeteren nog lang nadat je de feedback hebt ontvangen.

“Waarderende feedback is meer dan een goede daad, het werkt!”

Groet Casper